In het Dr. Guislainmuseum te Gent loopt momenteel een merkwaardige tentoonstelling.
Onder de originele titel “Geen schuld, wel straf” vertoont Lieven Nollet foto’s die hij genomen heeft in de Belgische gevangenissen waar hij de geïnterneerden portretteerde.
De aanblik van het fotomateriaal beroert hevig : je ziet manie, ontreddering, hulpeloosheid, uitzichtloosheid, ongrijpbaarheid.
Nollet geeft zij die in de vergeetput zitten een gezicht.
De onzichtbaren worden zichtbaar.

Portretrecht

Sommigen zullen zich de vraag stellen of deze mensen wel hun toestemming gaven aan het publiek etaleren van hun kop en lichaam. Veel meer dan hun lijf en leden hebben ze immers niet. Inbreuk op het wettelijk beschermde portretrecht ? Ongetwijfeld. Maar zullen de geïnterneerden hierover processueel verzet laten gelden ? Bijna zeker van niet.

Geïnterneerden zijn immers mensen met een danige handicap dat zij bijna nooit zelf in staat zijn om anderen te mandateren om in hun naam rechtshandelingen te stellen.
Laat staan daarvoor de nodige fondsen kunnen vrijmaken om dure procedures tegen de overheid te voeren.

Bewindvoerders

Prodeo bijstand brengt zelden soelaas omdat de problematiek een zekere specialisatie vergt.
Hun bewindvoerders -als ze er al een hebben- blijven meestal inert.
Van veel bewind op het veld is nauwelijks iets te merken.
Geïnterneerden komen bijgevolg quasi nooit voor zichzelf op omdat zij niet over de bekwaamheid en de mogelijkheden beschikken om dit te doen. Geen recht om zich te verdedigen tegen het onrecht.
Kan het onrechtvaardiger ?

Levenslang

Nochtans hebben zijn alle redenen om hun ad-vitam-aeternam-opsluiting aan te vechten.
De hoogste norm, nl. de Europese rechtsregels ingeschreven in het Europees Verdrag voor de Rechten en Vrijheden van de Mens, en de bindende rechtspraak van het Mensenrechtenhof te Straatsburg verbieden dat mensen met een psychische stoornis zonder aangepaste medische en psychologische hulp in gevangenissen worden opgesloten. Ook de Belgische Wet op het Sociaal Verweer laat de huidige toestand niet toe.

De Commissies tot Bescherming van de Maatschappij, bevoegd voor de tenuitvoerlegging van de interneringen, beslissen zeer dikwijls tot de opname van de geïnterneerden in een ziekenhuis maar deze beslissingen worden niet uitgevoerd.

Recentelijk nog (bij arrest van 17.09.2009) besliste het Grondwettelijk Hof het volgende :

“Uit de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens blijkt dat de vrijheidsberoving van een geesteszieke slechts rechtmatig is indien ze plaatsvindt in een inrichting die is aangepast aan de bijzondere behoeften van geesteszieken.

Wanneer de door de Commissie tot Bescherming van de Maatschappij aangewezen inrichting de geïnterneerde persoon niet kan opnemen, moet een redelijk evenwicht worden gezocht tussen de belangen van de overheden en die van de betrokkene, en wordt een dergelijk evenwicht verbroken wanneer de betrokkene voor onafzienbare tijd in een inrichting wordt gelaten die het bevoegde rechtscollege met het oog op de reclassering van betrokkene onaangepast heeft geacht.”

Aan de boeien

Internationale en nationale wetgeving, internationale en nationale rechtspraak verbieden met zoveel woorden wat er op vandaag met de geïnterneerden gebeurt en toch verandert er niets en blijven de geïnterneerden aan de boeien gekluisterd.

Een overheidsaansprakelijkheid van een ongeziene omvang.
Tijd voor rebellie, voor een class action.
Die zou moeten komen van de Liga voor de Mensenrechten, wiens voortbestaan op ontoelaatbare wijze wordt bedreigd door … diezelfde overheid.
Ik hoop dat de Liga tijdens de zomer alle krachten verenigt om tot actie over te gaan.

Bij deze laatste blog van het jaar, wens ik jullie ook veel passie toe.

Een zomer van puur vuur.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums – mod

De nieuwsredacties moeten dezer dagen wel op volle toeren draaien.
Het politiek toneel rijgt moeiteloos de bedrijfjes aan elkaar.
Afsplitsen, afliegen, afbreken, afpakken, afrekenen, afstraffen, het is er allemaal bij.
Terug naar af.

De verkiezingscampagne dreigt alweer om perceptie te gaan. Veel tijd voor rustige en heldere analyse zal er niet zijn, wellicht des te meer voor de blitse oneliner, voor vette taaltwisten, best gebracht in kijkdichte programma’s.

Anthierens

Breng mij Johan Anthierens terug, die dertig jaar geleden mijmerde in Niemands meester, Niemands knecht : “In België discrimineren de twee aan elkaar gewaagde
taalgemeenschappen elkaar het bloed onder de nagels vandaan. Waar de een de plak zwaait, wil hij de ander liefst met een ster op over de straat zien lopen. België, meer dan anderhalve eeuw getto in duplo.”

Ik bedank nu al voor de eer, ook voor de veelkleurige victoriebrochures.
Ik hou niet van bruin, ook niet als achtergrond, verban de intimidatiepolitiek, vermaledijd de personencultus, verafschuw de georchestreerde en berekende operaties.

Sport

Dan maar die akelige realiteit ontvluchten en hop naar de sport.
Die bracht al evenmin soelaas en bewolkte zwaar mijn stemming.
Op maandag nog steeds gemolesteerd en gemarteld door de Gentse afstraffing die mijn
Brugse favorieten op zaterdagavond te beurt was gevallen.

Stijnen en De Witte overigens in een niet te overtreffen tafereel in ode aan de almacht van de kleinste hersens, overtollig gal en klote testosteron.
Dan was er ook nog Georges Leekens, die aan de voltallige pers zegde dat hij de Rode Duivels nu meer sexy zou laten spelen. Straks Louis Vuitton, niet enkel naast, maar ook op het veld.

Het erge aan de uitspraak van de bondscoach was dat hij zijn gezegde nog geloofde ook.
Met de blaai wint men de gaai.
Te veel slijmspoor van de slak. Te veel sliknat van eigen goedkope glorie. Nog te veel Algerijns woestijnzand in ogen, oren en mond.
Geef mij maar Julien Cools, Zatopek werd hij genoemd.
Arbeid op de grasmat, zoals in ‘t fabriek, in de duistere schachten van de mijn van Beringen.

Justitie

Tenslotte mocht Vrouwe Justitia evenmin ontbreken op de nieuwssites.
Ditmaal was ze neergestreken in het Gentse Assisenhof, waar haar vele kwalen publiekelijk werden blootgelegd, ranzige rapsodie van blunders.
De gevaarlijke en ongelimiteerde macht van de politiepen en het amechtig magistraten-toezicht erop.

Het is al zo vaak gezegd en geschreven dat het hier om structurele kankers gaat die niet enkel door een vermindering van het aantal gerechtelijke arrondissementen kunnen genezen worden.
De opleiding van de politieman moet grondig hervormd worden, de drempel tot aanwerving aanzienlijk verhoogd en de magistraten moeten excelleren met hulp van specialisten in plaats van één enkele griffier.
Vandaag moet je dus geluk hebben dat je op actoren van justitie botst die deze chronische ziektes weten te ontwijken.

Rechtstaat

Olav Herreman mag zich dus zeer gelukkig prijzen dat hij te maken had met een onafhankelijke Voorzitter en dito openbare aanklager ter zitting, voor wie de regels van de rechtstaat nog primeren en die niet te beroerd waren om zware tekortkomingen van hun eigen beroepsgroep aan de kaak te stellen.
Er is in Gent veel moed vertoond.
De nabestaanden van het dode meisje zijn dan weer de pineut bij zoveel onderzoeksgeknoei en blijven nog meer beschadigd achter.

Mocht hun droevig lot mensen inspireren om fundamentele hervormingen te bewerkstelligen dan kleeft misschien aan dat onwezenlijke lijden nog enige zin.

Tijd voor prioriteiten ?

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums

Berlijn, maandagavond 26 april.

Koude Duitse regen in Kreuzberg.

Gure windstoten beproeven de stalen wanden van een industrieel pand, waar op vijf hoog een groep enthousiaste jonge Berliners samen komt om een voordracht bij te wonen van Michael Ratner, frontman van het Center for Constitutional Rights (C.C.R.), pas overgevlogen uit New York.
Ratner was uitgenodigd door Wolfgang Kaleck, Duits advocaat en voorzitter van het European Center for Constitutional and Human Rights (E.C.C.H.R.), één van de weinige Europese niet-gouvernementele en vrijgevochten organisaties die zich tot doel stelt de schendingen van de mensenrechten op te sporen en aan te klagen.

De Kunduz-affaire

Kaleck liep al de ganse dag te fulmineren over het feit dat ‘Der Spiegel Online’ op het laatste ogenblik had afgezegd om een stuk te brengen over de Kunduz-affaire.
De organisatie van Kaleck was er immers in geslaagd om getuigenissen bij te brengen en een aanklacht te formuleren over de omstandigheden waarin de Duitse kolonel Klein op 04.09.2009 een bombardement had bevolen in Kunduz, dat het leven kostte aan 142 Afghanen.

Wolfgang Kaleck, nochtans voorzien van een flinke Duitse Body Mass, in de rol van de nietige David tegen de oninneembaar gewaande Bundeswehr.
Wolfgang Kaleck leidde de lezing van zijn Amerikaanse confrater in en vroeg hem een actuele analyse te maken van Guantanamo, ook nog na 15 maanden Obama-bewind.

Guantanamo

No prob voor de 66-jarige slimme Amerikaanse gerimpelde kop, de kleine puntige oogjes weggestoken achter een Lennonbrillletje.

Ratner zegde aan zijn publiek dat er vandaag nog meer dan 200 mensen in Guantanamo verblijven en dit in mensonwaardige omstandigheden.
Niet één van de 51 Amerikaanse federale openbaar aanklagers is bereid gevonden ook maar enig strafrechtelijk onderzoek in te stellen naar de mistoestanden en de fysieke en psychische martelingen van de gevangenen.

Nog steeds bestaan -naast de CIA Black Sites- op geheime locaties, en ook buiten de V.S., gevangenissen waar, zonder enige vorm van rechterlijke controle, personen worden vastgehouden omwille van een voorgehouden terroristisch lidmaatschap.
Het ‘State Secrets Privilege’ is het passe-partout alibi om alle soorten van gerechtelijke acties af te blokken, ook die tot het bekomen van een schadevergoeding.

Geheimhoudingen

De glasheldere analyse van Ratner over het gevaar dat schuilt achter dergelijke geheimhoudingen, deed mijn maagzuur oprispen bij de gedachte aan onze Belgische Bijzondere Opsporings- en Inlichtingenmethoden.
Ratner was ook vernietigend over de processen die vandaag in de States gehouden worden om de schijn hoog te houden (sham proceedings as window dressing).

De vierde macht, de pers, kan in Amerika al evenmin haar rol van waakhond waarmaken.
Politieke dissidente overtuigingen worden al snel als steun aan het terrorisme ervaren en zelfs vervolgd.
The Freedom of Speech is in het land van de vrijheid niet zo evident meer. The Patriot Act daarentegen en andere repressieve wetgeving wordt messcherp geserveerd.

De Amerikanen lijken dat bovendien nog te lusten ook.
Het Amerikaans strafrechtelijk systeem, waarin plaats is voor tegenspraak, wordt buiten spel gezet door uitzonderingsrechtbanken en uitzonderingswetgeving.

War on Terror Paradigm

Van wetgeving is overigens niet veel sprake meer, nu het aantal maatregelen dat de regering uitvaardigt (denk aan het War on Terror Paradigm) en de mogelijkheid die sinds 2002 bestaat om zonder rechterlijke toelating telefoons af te tappen) nam schrikbarende vormen aan en heeft het machtsevenwicht in het nadeel van het parlement doen overhellen.

Ratner was bedroefd, net als het weer buiten. Ik kreeg er heimwee van, ook al bereikte mij op dat moment het sms-bericht van de Belgische regeringsval.

Ik droom straks wellicht van spelende kinderen.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums – mod

Op maandagavond Terzake gekeken.
De hoogste magistraat van het land in de draaistoel tegenover Lieve Verstraete.

Tijdens het voorfilmpje mochten we met Kathleen Vercraeye, bestuurster bij de Orde voor Vlaamse Balies, meewandelen in het Brusselse Justitiepaleis van Joseph Poelaert, in de 19e eeuw nog beschouwd als het grootste gebouw van de wereld, nu verworden tot een duffe bakermat voor de strafzaken van het Brusselse
arrondissement.

Niet meer te beveiligen, in tegenstelling tot de zittingszalen in het nieuwe gebouw aan de Quatre Bras waarin uitsluitend civielrechtelijke geschillen worden behandeld.

Kwestie van zijn prioriteiten te kiezen.

Confrater Vercraeye stak de vinger diep in de wonde en bood de
kijker een blik op de aftandse werkwijzen die, ver weg van digitalisering, doen denken aan griffel, lei en spons.
Tijdens de reportage werd vooral gewezen op het enorme tijdverlies
dat daarmee gepaard gaat, terwijl de realiteit tot nog ergere
gevolgen leidt.

Tekortkomingen

Zo geraak je in strafzaken pas heel laat aan afschriften van het dossier -als je er al aan geraakt- zodat vaak fouten en tekortkomingen optreden bij het waarnemen van de belangen van slachtoffers of bij het verdedigen van beschuldigden. Spijtig was ook dat enkel werkarme of slecht georganiseerde zittingen werden vertoond.

Er mochten van mij ook zittingen onder de aandacht worden gebracht waarin hoffelijk, kwaliteitsvol, snel, stipt en met voldoende natuurlijk gezag, recht wordt gesproken. Die bestaan gelukkig ook.

Het contrast

Een éénzijdig beeld ophangen is niet eerlijk ten aanzien van zij die flink bijdragen tot het optimaal functioneren van deze uiterst belangrijke maatschappelijke opdracht.
Het grote probleem van justitie ligt precies in zijn contrasten en dat contrast kwam niet tot uiting.
Je hebt in de beroepsgroep van de magistraten, net zoals bij de advocaten en in het politiewezen tè grote kwaliteitsverschillen. Dat komt door een te zwakke opleiding (er zijn nu eenmaal geen magistraten- of advokatenscholen) maar vooral door een gebrek aan een efficiënte controle op het functioneren van de diverse actoren.

Een loterij

Als rechtzoekende moet je met andere woorden mazzel hebben dat je bij een goeie flik, advocaat en magistraat terechtkomt. Dat maakt van justitie een loterij, en in een kansspel beslist men best niet over levensbelangrijke aangelegenheden.

Ons gerechtelijk systeem heeft zo zijn tijd gehad, vond na het filmpje ook Ghislain Londers, en benadrukte terecht dat justitie als een echte openbare dienst moet functioneren.
Waarbij ik mij wel de bedenking durfde maken waarom het hoogste rechtscollege, nl. zijn Hof van Cassatie, er na vele gespierde aankondigingen nog altijd niet in geslaagd is om arresten, bestemd voor de mensen, te schrijven in een voor mensen begrijpelijke taal.

Controle

Lieven Verstraete zou evenwel Lieven Verstraete niet zijn als hij niet halfweg het gesprek, ongemerkt, het vuur aanstak en de vraag stelde of de magistraten zich in het nieuwe tijdperk wel zullen laten controleren en sanctioneren.
Waarop de Eerste Voorzitter bij het Hof van Cassatie bevestigend antwoordde maar er fijntjes aan toevoegde dat dit wel intern in het korps zou gebeuren.
Het instituut, waarover iedereen het eens is dat er vele kankers in huizen, moet genezen worden door een heler van binnen dat zelfde instituut.

Het gerechtelijke landschap

Dit is ook wat het recente politiek akkoord over de hervorming van het gerechtelijk landschap voorziet.
Men wijzigt weliswaar de schaalgrootte van de gerechtelijke arrondissementen (een afslanking van 27 naar 16) -waarover overigens nog een stevig robbertje zal gevochten worden tussen de baronieën- maar het integraal beheer en de leiding blijft in handen van een magistraat, zoals het vroeger was.
Enkel zijn pet verandert, op de nieuwe muts zal voortaan de titel Voorzitter-Beheerder prijken.
Geen plaats voor extern toezicht leiding of controle. Alles blijft binnenskamers, Londers en De Clerck verstaan elkaar, zoveel is duidelijk.

Zelfregularisatie?

Nochtans moet het, en zeker na de recente ervaringen van de financiële en economische crisis, voor eenieder duidelijk zijn dat grote hervormingen niet van binnen uit kunnen opgelost worden. Belangenvermenging, ons kent ons, navelstaarderij vormen te grote hinderpalen, en zeker in justitie, om interne bedrijfsprocessen grondig en efficiënt te hervormen.

Een jurist heeft bovendien ook onvoldoende specialistische kennis om bedrijfsmatig structuren te evalueren en te optimaliseren.
En waarom zou zelfregulatie nu plots wel succesvol zijn als het vroeger niet ging ?
Eerst maak je best een inventaris op met de defecten, de zwakke elementen binnen het huis, vervolgens grijp je hierop in, om nadien fris en met open vizier, met snelheid en voldoende slagkracht te focussen op de kernactiviteit : binnen de wet, kwaliteitsvol, en zonder onderscheid des persoons recht te spreken. Eens je die fase door bent kan je pro-actief de snel wijzigende maatschappelijke noden lenigen en inspelen op veranderingen.

Huis clos

Justitie kan deze klus niet zelf klaren. Met gesloten deuren, Huis Clos, zal het nooit lukken.
Jean-Paul Sartre noemde er in 1944 zijn toneelstuk naar.
Huis Clos speelt zich af in de hel. Niet de hel zoals wij die kennen, maar de hel als een doodgewone kamer met mensen die op elkaar aangewezen zijn voor de rest van hun dagen, ze worden gek van elkaar.
Sartre wou twee zaken duiden : Je bent verantwoordelijk voor de keuzes die je neemt of niet neemt en je moet de gevolgen daarvan onder ogen zien. Na je dood is het te laat om dingen recht te zetten, daarom moet je niets uitstellen.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums – mod

Ik had begin de jaren 90 het voorrecht om met Lucienne Michielsens een babbel te hebben.
Het was een merkwaardige dame, ver haar tijd vooruit.
Gehuld in Hermès-outfit, rondborstig, met bourgeoisie-accent en een onnavolgbare Gentse R, doch bovenal met lieve en warme ogen. Ze was een dame van stand en vooral van daden.

Vrouwenstemrecht

Michielsens behaalde eerst het diploma van onderwijzeres waarna ze rechtenstudies aanvatte en doctor in de rechten werd. Ze was al 22 toen vrouwen voor het eerst mochten stemmen en was de eerste voorzitster van de Federatie van Vlaamse PVV-vrouwen.
In het gesprek dat ik met haar had verhaalde ze over de strijd die moest gevoerd worden om vrouwen inspraak te geven in tal van maatschappelijke aangelegenheden.
Het was geen evidente strijd, wel een die voor vrouwen terecht veel opleverde, vandaag vaak vergeten.

Abortus

De hoofdbekommernis van Mevrouw Michielsens lag op medisch vlak. Als echtgenoot van een bekende Gentse arts trok ze zich het lot aan van vrouwen die geconfronteerd werden met een ongewenste zwangerschap.
Na dertien jaar parlementair werk in de Senaat werd op 3 april 1990, weliswaar bij wisselmeerderheid, de Wet betreffende de zwangerschapsafbreking goedgekeurd.
Deze wet draagt nog steeds de naam van haar vurige pleitbezorgster. Ik herinner mij de gelukzalige aanblik van haar collega-parlementslid, Luc Van den Bossche, toen de wet werd aangenomen.

Léonard

Afgelopen zondag werd tegen deze wet betoogd, kersvers aartsbisschop André-Joseph Léonard voorop.
Hij en zijn medebroeders willen de wet weg.
Dit zou betekenen dat iedere abortus opnieuw onder de strafwet zou vallen, dat minderbegoeden terug op breinaalden en donkere achterkamertjes van clandestiene dokters zouden aangewezen zijn -de rijken wisten zich altijd wel letterlijk en figuurlijk te zuiveren- en dat nog meer kinderen kansloos zouden geboren worden.
Fijne vooruitzichten.

Vrije keuze

Monseigneur Léonard zei letterlijk voor de tv-camera’s dat zijn optocht in de Mars voor het Leven er een was om de vrouwen te beschermen en hun weg te houden van de druk die ze moeten ondergaan bij de zwangerschapsafbreking.
Terwijl nu precies in de huidige wet de finale, vrije en begeleide keuze van de abortus wordt gelegd bij de vrouw, en enkel en alleen bij de vrouw. De Geestelijke en de kerk die meent te moeten oordelen in plaats van de vrouw zelf. Of heeft Léonard de wet niet eens gelezen ?

Een kaars voor Lucienne

Het is geen toeval dat kerkelijke belerende doctrines en eerlijke analyses zelden samengaan.
De geschiedenis leverde hiervan al veel pijnlijke voorbeelden.
Laat mij zaterdag 3 april een kaars aansteken voor Lucienne, niet als een heilige handeling, maar als uiting van verlichting en dankbaarheid voor onvervalste girlpower.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforums – mod

De laatste tijd denk ik nogal veel aan de Tweede Wereldoorlog, aan het wonder dat moed is en aan lafheid die steeds tot ondergang leidt, twee levenshoudingen die vlijmscherp de periodes van de oorlogsgruwel kenmerken.

Enkele weken terug, tijdens mijn laatste assisenzaak, begon ik er plots over, toen ik ten overstaan van de jury het begrip schuldig verzuim juridisch poogde te fileren.

Mijn vader

Een geknapte veter in mijn gedachtegang deed wat ik nooit pleeg te doen, iets over mezelf prijs geven.
De krijgsgevangenschap van mijn vader bracht ik ter sprake, evenals het verraad dat daaraan ten grondslag lag.
Littekens van de oorlog zette vader om in gesproken woorden, in levensechte anekdotes, die voor een jonge knaap onmenselijk en liefst veraf leken, maar tegelijkertijd voor krachtvoer zorgden om van solidariteit en vrijheid levensbeschouwingen te maken.
Hiervoor was geen godsdienstles nodig.

Leven en Lot

Jos Geysels, voor wie ik een mateloze bewondering kreeg sedert de Morgen-Beter-jaren, raadde me vorige zomer het boek ‘Leven en Lot’ aan van Vasili Grossman.
Het boek is een echte turf, soms een wirwar van woorden en namen, waaruit het af en toe moeizaam gedachten herkennen is, maar eens je het goed doorklieft, je onderdompelt in een weergaloos oorlogsverhaal van de familie Strum waarbij al het menselijke en vooral het onmenselijke zo blesserend wordt blootgelegd.

Grossman, bij leven oorlogsjournalist, heeft het over de prikkeldraad van de kampen, de kale muren van de gaskamers en de klei van de tankgrachten, die miljoenen mensen samen bracht
van verschillende leeftijden en beroepen,
mensen die verschillende talen spraken,
verschillende dagelijkse zorgen en spirituele interesses hadden,
extreem gelovigen en fanatieke atheïsten,
arbeiders, klaplopers, artsen, handelaars,
wijzen, idioten,
dieven, idealisten,
beschouwelijke en hartelijke mensen,
heiligen en oplichters.

Al die mensen wachtte de vernietiging.
De gestapo-limousine schoof in een groot stuk van Oost-Europa over de herfstige snelwegen.

Het leven van Albert

Jos Geysels mocht mij dan al dit internationaal ontdekt en als meesterepos onthaald, sensationeel werk aanbevelen -waarvoor ik hem dank-, hem stuur ik eerlang het Vlaamse boek op, geschreven door mijn webmaster en getiteld “Het leven van Albert

Vanaf 1 september 2010 moeten alle Vlaamse secundaire scholieren in de klas leren omgaan met geld en economie.

De immer spitante Liesbeth Imbo liet zich deze verplichting afgelopen maandag, in mijn favoriet radioprogramma, welgevallen met een ‘dat vind ik nu eens goed zie’ toen haar sidekick Gilles het bericht, gecoverd door De Standaard, de ether instuurde.

Financiële opvoeding dus, als obligate eindterm in het Nederlandstalig secundair onderwijs.

De scholen mogen zelf kiezen hoe ze deze financiële vorming zullen doceren. Sommige zullen deze lessen toevoegen aan de bestaande richting economie, andere zullen heil zoeken in de uitbreiding van het lessenpakket maatschappelijke vorming of iets dergelijks.

Dat geld, geldbeheer en vooral geldgewin het huidige en het verdere leven van de jongeren beïnvloedt, is zeker juist.

En dat je deze specifieke groep mensen hierover zo goed mogelijk sensibiliseert, is een edele doelstelling, maar de vraag mag gesteld of het niet tijd wordt het klassieke onderwijspakket wat grondiger om te gooien.

Mag ik drie suggesties doen?

Vooreerst vraag ik me af waarom het woord financieel het begrip opvoeding moet vooraf gaan?

Opvoeding tout court, neen?

Jongeren voorbereiden op ouderschap lijkt op vandaag een bijzonder prangende overheidstaak.

Haast dagelijks word ik in de gevangenissen en in de rechtbanken geconfronteerd met menselijke drama’s die hun oorspring vinden in deviaties die plaats vonden tijdens de cruciale ontwikkelingsjaren van kinderen.

Een kind verwekken, mag dan niet moeilijk zijn (liefst best leuk), maar een kind de nodige aanmoedigingen en correcties bijbrengen om er vriendelijke en solidaire volwassenen van te maken, is dit des te meer.

Loop eens binnen bij de Jeugdrechtbank en de voorbeelden slaan je om de oren.

Grondrechten

Ten tweede, lijkt het me noodzakelijk dat adolescenten uitgelegd krijgen wat grondrechten zijn, waarvan nooit en in geen enkele situatie mag worden afgeweken, en die de basis vormen voor een fatsoenlijke, leefbare en vrije wereldgemeenschap.

Alsmaar meer merk je dat mensen zich onverschillig en vaak onwetend gedragen wanneer fundamentele rechten ondermijnd worden.

Ook hier zijn de voorbeelden legio.

Neem de zeer recente Wet op de Bijzondere Inlichtingenmethoden.

Haast niemand kent die wet, laat staan de verpletterende reikwijdte die deze met zich meebrengt en onvervreemdbare grondrechten aantast.

Het wordt hoog tijd dat de jongeren worden wakker geschud nu zij de eerste generatie zijn die zullen blootgesteld worden aan ontoelaatbare beperkingen op een vrij leven.

Een betere kennis van onschendbaar basisrecht zal bovendien leiden tot een meer helder nadenken over maatschappelijke gebeurtenissen en tot het vermijden van een niets ontziende en schadelijke onelinercultuur.

Tenslotte is er te weinig sport in de scholen

Het is nochtans een goedkope en gezonde manier om van medicatie en andere verdovende middelen af te blijven.

Basta obesitas !

Opvoeding, basisrechten en sport, mag het er bij vanaf 1 september 2010 ?

Vind je dat ook goed Liesbeth ?

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze redactieforums – mod

Stel : je wordt op jouw werk beschuldigd van diefstal, maar weet zelf nergens van.
De baas beweert nochtans dat er camerabeelden zijn, die het stelen laten zien.
En effectief, een fotoprint van de beelden vertoont jouw stelende lange arm.
Je blijft volhouden : dit kan niet, de observatie moet zijn gemanipuleerd !
Wat doe je ? Je vraagt de camerabeelden op om te zien of ze technisch OK zijn, doch de baas zegt dat alles wat met camera’s te maken heeft vertrouwelijk is. Geen controle mogelijk dus.

Je wordt wel prompt ontslagen.
Moraal van het verhaal : je werd ten onrechte gesanctioneerd en je kan het bezwarend bewijsmateriaal niet op zijn regelmatigheid nakijken.

De BOM-wet

Iets vergelijkbaars –maar qua maatschappelijke draagwijdte veel erger- is aan de orde met de Bijzondere Opsporingsmethoden Wet (hierna afgekort : de BOM-Wet).
Dit is de wet die in 2003 door het Parlement werd gejaagd en die de inzet van bijzondere opsporingsmethoden, nl. de observatie, de infiltratie en de informantenwerking regelt.
Betrouwbare kwatongen beweren dat deze wettekst werd geschreven binnen de beslotenheid van de kabinetten van het Federaal Parket, het vervolgend orgaan met nationale reikwijdte.

De reparatiewet gerepareerd

De BOM-Wet ontplofte al tweemaal.
Het Grondwettelijk Hof oordeelde eerst dat de wet niet in overeenstemming was met de vereisten gesteld door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, en toen de BOM-Wet naderhand werd gerepareerd vond het Grondwettelijk Hof dat ook deze Reparatiewet diende vernietigd en opnieuw gerepareerd.
Op vandaag is de situatie zo dat de ganse BOM-wetgeving ieder ernstig strafonderzoek voor tal van procedurele problemen plaatst en daardoor ook onverantwoord veel vertraging veroorzaakt.

Moraal van het verhaal : veel (zware) strafrechtelijke zaken worden niet meer binnen een aanvaardbare en redelijke termijn berecht waardoor volwaardig straffen in tal van gevallen niet meer mogelijk is.

Onmetelijk hoge kosten

Bovendien zorgt de BOM-mania voor onmetelijk hoge kosten.
Inderdaad als je een kosten-audit zou maken van het enorme tijdsverbruik dat gepaard gaat met de toepassing van die gerepareerde reparatiewet, kom je aan meerdere fortuinen.
Mochten deze gelden bv. aangewend worden voor de betaling van slachtoffers van misdrijven die wegens de insolvabiliteit van de daders geen vergoeding kunnen bekomen van hun geleden schade of voor de betaling van forensische experten, dan ontlok je een aardverschuiving.

Maar wat misschien nog erger is : de huidige gerepareerde wettekst deugt nog altijd niet en is niet in staat om misbruiken die gepaard gaan met de toepassing van de observatie, de infiltratie en de informantenwerking op te sporen en te sanctioneren.
Het saldo van de BOM-wet, dat overblijft na twee vernietigende arresten van het Grondwettelijk Hof, kan geen malversaties indijken en is niet EVRM (Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens)-proof, omdat de rechtszoekende compleet uit het debat over de regelmatigheid van de inzet van bijzondere opsporingsmethoden wordt gehouden.

Een wakkere wetgever zou dan tussenkomen, de wet herschrijven en een aanvaardbaar maatschappelijk evenwicht vinden tussen de bestrijding van de criminaliteit enerzijds en de beveiliging van de grondwettelijke- en internationaal beschermde basisrechten anderzijds.

De BIM-wet

Eén ding is zeker : de wetgever is wel blijven schrijven, maar dan wel voor de opmaak van de BIM-wet : de Wet op de Bijzondere Inlichtingenmethoden.
Deze wet geeft een blanco cheque aan de leden van de Staatsveiligheid en van de Algemene Dienst voor Inlichtingen en Veiligheid van de Krijgsmacht, waardoor zij verregaande methoden kunnen inzetten bij de garing van informatie over personen binnen het kader van haar opdracht, die bestaat in :

‘1° het inwinnen, analyseren en verwerken van inlichtingen die betrekking hebben op elke activiteit die de inwendige veiligheid van de Staat en het voortbestaan van de democratische en grondwettelijke orde, de uitwendige veiligheid van de Staat en internationale betrekkingen, het wetenschappelijk of economisch potentieel, zoals gedefinieerd door het Ministerieel Comité, of elk ander fundamenteel belang van het land, zoals gedefinieerd door de Koning op voorstel van het Ministerieel Comité bedreigt of zou kunnen bedreigen.

2° het uitvoeren van de veiligheidsonderzoeken die haar overeenkomstig de richtlijnen van het Ministerieel Comité worden toevertrouwd ;

3° het uitvoeren van de opdrachten tot bescherming van personen die haar worden toevertrouwd door de Minister van Binnenlandse Zaken ;

4° het uitvoeren van alle andere opdrachten die haar door of krachtens de wet worden toevertrouwd.’

Een vlag die wel een hele rijke lading dekt, of die met andere woorden de mogelijkheid creëert voor de Staatsveiligheid om lustig gegevens te verzamelen over U en mij.

Wie controleert?

Controle op die informatiegaring gebeurt door het Vast Comité I, een instelling bestaande uit drie magistraten.
De mogelijkheid om zelf de regelmatigheid van deze ingrijpende beperkingen op persoonlijkheidsrechten en persoonlijke vrijheden te controleren is onbestaande.
Je komt zelfs nooit te weten of er hoe dan ook informatie rond uw persoon wordt en werd verzameld.
Door de toekomstige BIM-wet dreigen de basisrechten van elkeen nog meer uitgehold.

Er is overigens in de parlementaire voorbereidingen nauwelijks enige discussie terug te vinden over de noodzakelijkheid van de uitbreiding van de bevoegdheden van de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten.
In het debat over de rol van de veiligheid van de staat werd nooit gezocht naar een evenwichtspositie die de grondrechten en het recht op een eerlijk proces respecteren.

Nog afgezien van het feit dat de redactie van de teksten weinig coherent, laat staan helder, mag genoemd worden, is de vraag levensgroot wat de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten mogen doen als hun informatiegaring het domein bereikt van gerechtelijk speurwerk en er aanwijzingen zouden zijn van strafbare feiten.
Niet één regeltje is voorzien om op dat punt controle en tegenspraak voor de rechtszoekende toe te laten zodat de wapengelijkheid tussen het Openbaar Ministerie en de verdediging meer dan ooit zoek is.
De verdachte zal nooit nog kunnen nagaan of de aanvankelijke informatie die over hem/haar werd ingezameld een wettelijke basis heeft.

De deur voor misbruiken is hierdoor wagenwijd opengezet.

Het ruikt naar een politiestaat

Al evenmin heeft de wetgever gedacht aan een maximale geldigheidsduur voor het aanwenden van de specifieke methoden die de Staatsveiligheid mag inzetten.
Het geheel ruikt naar een onvervalste politiestaat.
Vrijdag a.s. wordt in de schoot van de Katholieke Universiteit Leuven een studiedag gehouden over dit onderwerp.
Moge de advocatuur op die dag wakker worden en op de Leuvense barricaden klimmen om dit wettelijk gedrocht te bestrijden.

Leuven lijkt daarvoor wel een geschikte plaats nu haar ingezetenen al in de negende eeuw in staat waren de niets ontziende Noormannen in de Dijle te kieperen.
Door de Slag bij Leuven kleurt het bloed van de Noormannen altijd rood in de Leuvense vlag.

@Allen: uw reactie is welkom als u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze redactieforums – mod

Groen! en Rood kleurden donker.
Groen!-politicus Luckas Vander Taelen en zijn linkse zuster Yamila Idrissi (SP.A) trokken afgelopen weekend het kleed van de repressie aan.
Zero Tolerance voor de Brusselse oproerkraaiers.
Bekt wel goed, zo vond ook Coca Cola en bracht Zero Sugar in gitzwart hoesje. Lekker extreem.

Zero verbeelding

Geen genade meer of verzachtende omstandigheden.
Oppakken dat tuig, opsluiten en nadien deporteren, naar hun land van herkomst of naar Tilburg. Deze ochtend kon de eerste lading al vertrekken vanuit Wortel, buurt waar psychiatrisch zieke delinquenten al jaren verstopt zitten, maar waar geen haan naar kraait, op enkele uitzonderingen na, die waarschijnlijk afgedeeld worden in de categorie: softe idealisten.
Huldigen zij die Zero Tolerance proclameren ook Zero Tolerance ten overstaan van dagelijkse discriminaties op school en op de werkvloer?
Ook Zero Tolerance tegenover racisten?

Het beeld van Groen! en Rood wordt gretig opgepikt. Straks kleurt de ganse gemeenschap donkerbruin. Zero Tolerance staat ook voor geen nuance, geen alternatieven. Zero lijkt echt wel zero.
Ook zero imagination, zero verbeelding.

Tegen de stroom

Nog geluk dat enkelingen voor deining zorgen en tegen de stroom oproeien, het zijn immers enkel dode vissen die met de stroom meedrijven. Ik denk aan enkele Gentse jonge magistraten die de Drugbehandelingskamers (D.B.K.) op praetoriaanse wijze hebben opgericht en zorgen dat druggebruikers buiten het strikt repressieve circuit kunnen behandeld worden.
Hun persoonlijk initiatief blijkt zeer succesvol, maar krijgt onvoldoende aandacht.
Het Antwerpse Parket volgt nu wel, vermits daar ook een project wordt opgestart voor verslaafde veelplegers, waarin men zorgt voor crisisbedden en een gepaste trajectbegeleiding.
Men wenst deze personen uit de drugscene weg te houden, om overlast te vermijden.

Verbeelding

Met creativiteit kan je de wereld veranderen. ‘l Imagination au pouvoir.
Sartre dweepte ermee, Vuile Mong zong er over. Vuile Mong hield niet van zuivering, dat lag al in zijn naam besloten.
Brussel gezuiverd van alles, is Brussel niet meer.
Poëet Eustache Deschamps wist dat al in de 15e eeuw en dichtte over de oorden van ontucht uit Brussel, de badstoven in de buurt van de Stoofstraat, vlakbij de Grote Markt :

Adieu Bruxelles où les bains sont jolys
Les étuves, les fillettes plaisantes
Adieu beauté, liesse en tous délits
Belle chambres, vin du Rhin, mols lits,
Connins, plouviers et capons et fesans,
Compagnie douce et courtoises gens.

@Allen: uw beschaafd geformuleerde reactie is welkom als ze vergezeld gaat van uw voornaam, naam en een behoorlijk e-mailadres; dus geen schuilnamen; u kunt aan de moderator vragen om enkel uw voornaam of initialen te publiceren – lees de regels voor deelname aan onze discussieforums – mod

Het nieuwe jaar vermocht mij weinig te verblijden.
Er was de zaak van de jonge N., nauwelijks 18, geestelijk vertraagd en daardoor niet aangepast aan maatschappelijke en sociale bevraging, die een brandje had gesticht en een vals bomalarm had geluid.

Geen enkel bed in een ziekenhuis werd gevonden, dus dan maar de gevangenis in.
L. is geestelijk gehandicapt en bovendien rolstoelpatiënt.
Eveneens geïnterneerd en sedert jaar en dag in de gevangenis, ook nog gepest van ’s morgens tot ’s avonds.
Evenmin is er voor hem een ziekenhuisbed of enige bereidheid tot psychiatrische opvang.

Hun aantal is toegenomen

Afgelopen zaterdag signaleerde de Gentse Voorzitter van de Commissie tot Bescherming van de Maatschappij (CBM) dat een psychotische druggebruiker, ook geïnterneerd, in zijn gevangeniscel de eigen uitwerpselen opat.
Kan het erger?
De Gentse magistraat meldde tevens dat het aantal geïnterneerden dat tussen gewone gedetineerden, zonder aangepaste medische verzorging, zijn dagen slijt, nog toegenomen is (1100).
Diezelfde Voorzitter kaart nu al meer dan tien jaar deze mensonterende situaties aan.
Er gebeurt niets, het probleem wordt alsmaar prangender.

Het bouwkundig advies vergeten

Of toch, tijdens de eerste fase van de oprichting van een forensische psychiatrische kliniek in Gent vergat men bouwkundig advies in te winnen, zodat de procedure met maanden vertraagd wordt en een eerste steenlegging nog lang niet in zicht is.
Alles wat met geestelijk verminderd vermogen te maken heeft krijgt binnen Justitie onvoldoende aandacht en waarde.
Electoraal is de groep van geïnterneerden niet lonend, en hebben deze mensen meestal onvoldoende middelen of familiale ondersteuning om een klinkende procedure aan te spannen tegen de nalatige overheid.
Die stemt zelfs een wet in 2007 doch voert de zelfgoedgekeurde wetgeving niet uit.

Gisteren bereikte mij bovendien nog het bericht dat een ervaren psychiater niet langer gerechtelijke aanstellingen wenst aan te nemen, nu de staat hem niet betaalt.
Het is al maar voor een schamel bord met linzen dat men werkt, maar ook dat is schijnbaar te veel.
Komt daar nog het recente januari nieuws bij dat de Liga voor de Mensenrechten haar subsidie kwijtspeelt.
Voor de beleidsverantwoordelijken moet ‘s ochtends het eigen beeld in de spiegel zien een heikele bezigheid zijn.
Tenzij men van poppenkast houdt. Dat werd in het parlement recentelijk nog fel gesmaakt, met een wit boek en een groen boek.
De situatie van de geïnterneerden hoort thuis in een asgrauw zwartboek.

@Allen: lees de regels voor onze discussieforums – mod